Open brieven

-Open brief n.a.v. H.J.A. Hofland, column in NRC van 24 oktober 2001
-Open brief n.a.v. een artikel van Ad Bloemendaal in het Parool van 29

Geachte dame/heer,

De VVD-kamerleden Weisglas en Wilders vergeten in hun betoog 'Pak ook Iran, Saoedi-Arabie en Syrie aan' in de NRC van 19-11 helaas de oorzaak van verreweg de meeste 'terroristische' activiteiten in het Midden-Oosten te noemen. Heel veel van de door beide heren bedoelde activiteiten hebben te maken met de legitieme bestrijding van een onderdrukkende staat. Weten de genoemde auteurs dan niet dat de staat Israël sinds zijn oprichting zichzelf heeft uitgeroepen tot enig rechthebbende op het 'Heilige Land', vervolgens honderdduizenden Palestijnen na afloop van de eerste Arabisch-Israëlische oorlog het recht op terugkeer naar hun eigen grond heeft geweigerd, in de jaren daarna de rechten van de overgebleven Palestijnse (en andere Arabische) medeburgers langdurig en op grote schaal heeft geschonden en als klap op de vuurpijl meerdere resoluties van de Veiligheidsraad van de VN arrogant aan zijn laars blijft lappen. Het is niet meer dan logisch dat de respectloze onderdrukking en verdrijving door Israël tot de vorming van een aantal bevrijdingsbewegingen heeft geleid, waarvan de 'terroristische' Hezbollah er een is. Deze bewegingen kunnen in de hele Arabische wereld rekenen op een breed draagvlak, dat de laatste jaren nog versterkt wordt door het schaamteloze nederzettingenbeleid van Israël. Het is te gek voor woorden dat Weisglas en Wilders beweren dat "de regio nu onder druk moet worden gezet" en daarbij de hoofdveroorzaker van de problemen in die regio niet eens noemen. Ik vind het bedroevend te moeten vaststellen dat dit het peil is waarop Nederlandse 'buitenlandspecialisten' politiek bedrijven.

Wilfried Simons

Aids in de media

Afgelopen zaterdag (1 december 2001) stond in Trouw een artikel over het aidsbeleid van president Mbeki van Zuid-Afrika. In plaats van gezondheidszorg en medicijnvoorziening goed te organiseren, zit Mbeki liever twijfelachtige internetsites te bekijken, daar kwam het zo'n beetje op neer. Vaak is dit de toon waarop media over de afwijkende aidsvisie ("HIV is niet de oorzaak van aids") berichten. Bijna zonder uitzondering wordt deze stroming afgeschilderd als een verzameling gevaarlijke lieden die de oplossing van het aidsprobleem proberen te ondermijnen met halsstarrige, op niets gebaseerde ontkenningen. Het is inderdaad nogal schokkend wat er beweerd wordt, maar is het echt nodig om zo krampachtig om te gaan met deze critici?

Nooit lees ik namelijk dat een Nobelprijswinnaar biochemie zegt dat het verband tussen HIV en aids nooit wetenschappelijk is aangetoond. Of dat in Afrika, in plaats van tests, de symptomen koorts, diarree en gewichtsverlies voldoende zijn om besmetting te constateren (en dat in een continent met slechte drinkwatervoorziening, ondervoeding, lepra, hepatitis, malaria en tuberculose). Nergens lees ik dat de viroloog die het eerste kankergen ontdekte en zich al langer dan wie dan ook met retrovirussen bezighoudt, Peter Duesberg, met krachtige argumenten de HIV-theorie weerspreekt. En wist u dat de bedenker van deze theorie, Luc Montagnier, in 1997 heeft toegegeven het virus nooit geïsoleerd te hebben? Outstanding scientists, emeritus professoren, directeuren en andere hooggeplaatsten binnen ziekenhuizen, medische organisaties en faculteiten over de hele wereld onderbouwen genuanceerd hun kritiek op de gangbare aidstheoriën en geven aannemelijke verklaringen op de onvermijdelijke vragen die hierop worden gesteld (waar gaan we dan wel aan dood? bijvoorbeeld).

Wat lees ik wel? 'Mbeki medeplichtig aan massasterfte Zuid-Afrika' (NRC). 'Mbeki's standpunt over aids is een tragedie van enorme proporties' (Trouw). Hivnet.nl beweert zelfs dat aidsdissidenten de ziekte willen bestrijden met yoga, spirituele zorg en knoflook. Vaak ook wordt de verklaring aangehaald waarin de 5000 belangrijkste wetenschappers stellen dat het onomstotelijk bewezen is dat HIV aids veroorzaakt. Dat ze weigerden dit in een forum aan hun dissidente collegae te komen uitleggen, blijft onvermeld.

Ik ben zelf geen medicus en kan het aidsvraagstuk niet wetenschappelijk beoordelen. Wat mij inmiddels wel duidelijk is geworden, is dat de media hierover onafgebroken eenzijdig berichten en Trouw vormt daarop helaas geen uitzondering. Het zou de redactie sieren als ook dit gevoelige onderwerp van alle kanten belicht wordt, zodat ik als lezer m'n eigen conclusie kan trekken.

Wouter Meijer

Open brief n.a.v. H.J.A. Hofland, column in NRC van 24 oktober 2001
"Hier kunt u het stuk lezen waar deze brief over gaat:"

Beste meneer Hofland,

Ik ben van mening dat u in uw column van 24 okt. in NRC een belangrijke denkfout maakt waar ik het graag met u over zou willen hebben: het onderscheid dat u maakt tussen het 'Westen en Amerika' enerzijds en de 'karikatuur' daarvan, die OBL c.s. ervan zouden bestrijden, anderzijds. Uw betoog dat er niet intrinsiek iets mankeert aan onze 'beschaving' overtuigt me helaas niet. U geeft uw mening maar onderbouwt die niet met een passende bewijsvoering waardoor deze mening in de lucht blijft hangen en door willekeurig welke andere mening weliswaar niet wordt weerlegd maar wel wordt geneutraliseerd. U spreekt van 'fouten' die het Westen op allerlei momenten in de (recente) geschiedenis heeft gemaakt, en dat is vanuit westerse optiek ook logisch, maar de rest van de wereld - en dan doel ik niet zozeer op niet-westerse regeringen als wel op niet-westerse burgers - zal deze fouten niet als fouten zien maar als elementen binnen een herkenbaar vast patroon van onderdrukking, uitbuiting en machtsuitoefening. U ziet het Westen graag als 'bron van wetenschappelijke vooruitgang, inspirator van fundamentele gelijkheid' en het valt niet te ontkennen dat dit inderdaad waarden zijn waar grote delen van het Westen voor staan, maar deze waarden zijn niet waar de Amerikaanse regering voor staat, waar leiders in Europa voor staan, gezien het feit dat zij grotendeels de belangen van grote bedrijven vertegenwoordigen en er als de dood voor zijn dat deze zich tegen hen keren en hun vestigingen verplaatsen naar landen met 'gunstiger' voorwaarden. U zult het met me eens zijn dat de waarden van het bedrijfsleven andere zijn dan fundamentele gelijkheid, algehele vooruitgang en vrijheid. Dit geldt niet alleen voor het Westen maar mondiaal en al sinds mensenheugenis. Door de verwevenheid van politiek en economie en door zijn vooraanstaande rol in de wereld maakt dit aspect echter ook intrinsiek deel uit van het Westen.
Ik vrees dus veeleer dat veel westerse wereldleiders thans misbruik maken van waarden met een hoog positief PR-gehalte, zoals ook in de periode van de Koude Oorlog veel leed is aangericht, met Chili en Nicaragua als beste voorbeelden, waarbij 'strijd tegen het communisme' werd misbruikt als term om afwijkende vormen van staatsbestuur de kop in te drukken. In uw column spreekt u van fouten en tekortkomingen, alsof de beleidsmakers hiervan zouden leren en het in de toekomst beter zouden gaan doen. Deze verbeteringen, dit schaven aan de beschaving blijft echter steeds weer achterwege. Nadat de Nicaraguaanse regering uiteindelijk ten val was gebracht, heeft de Amerikaanse regering niet geleerd terughoudendheid bij haar buitenlands beleid te betrachten en heeft Turkije volgestopt met wapens die voor een groot deel zijn ingezet tegen de Koerdische bevolking. En momenteel wordt het Plan Colombia uitgevoerd, waar de EU zich tegen heeft uitgesproken, en waarbij een corrupt regime wordt gesteund tegen een corrupte guerillabeweging - inmiddels terroristen genoemd - waarvan thans de Colombiaanse bevolking het slachtoffer is, de Colombiaanse boer bijvoorbeeld die nog niet heeft besloten om coca te gaan verbouwen, ofschoon hij daartoe vrijwel gedwongen wordt aangezien de VS hun graanoverschotten tegen dumpprijzen verkopen op de Colombiaanse markt en alle akkers die in de buurt van cocaplantages liggen worden vernietigd door de ontbladeringsmiddelen.
Je moet wel heel erg positief zijn, tegen het naïeve aan, om dit beleid als fouten te blijven afdoen. U lijkt wel een soort Sartre die het Stalinisme blijft verdedigen en ik vraag me af of het in uw oren niet ook vreemd klinkt wanneer iemand spreekt van de foutjes binnen de Russische variant op het communisme, of van fouten die Mugabe thans maakt binnen een beleid dat intrinsiek wel goed is. Ik vraag me ook af welke zin het heeft om de beleidsmakers de kans te blijven geven zich te verschuilen achter de 'eigenlijke waarden' van het Westen en of het niet beter is deze waarden ook tegen hen te gebruiken, hen te laten zien dat wij burgers het niet langer pikken om te zien dat 'onze waarden' worden behartigd op manieren die in flagrante tegenstelling staan tot deze waarden. Ik vind het geen prettig idee dat ik voor dezelfde westerse principes zou staan als een manager van Ahold in Brazilië of een Levi's fabrikant in Indonesië die ik persoonlijk veel meer als 'economische terroristen' zie en die mijn ideeën over rechtvaardigheid, vrijheid en gelijkheid met voeten treden.
Voor alle duidelijkheid: ik zie Bin Laden geenszins als strijder voor armen en onderdrukten, waar hij tegenwoordig wel vaker voor wordt versleten, maar ik zie een manager van Koninklijke Shell in Nigeria ook niet als een boegbeeld van onze beschaving!

Met vriendelijke groeten
Patrick Pubben

 

Open brief n.a.v. een artikel van Ad Bloemendaal in het Parool van 29 oktober 2001
"Hier kunt u het stuk lezen waar deze brief over gaat:"

Nu heb ik sinds een dag een proefabonnement op het Parool en meteen word ik geconfronteerd met een artikel over Israël dat nog het meeste lijkt op een persbericht van de Israëlische regering: 'Israël verlaat Bethlehem, meer terreur' van correspondent Ad Bloemendaal. 'Ondanks de dood van vijf Israëliërs bij terreuraanslagen' heeft het leger zich vannacht teruggetrokken uit twee Palestijnse steden. Alsof het een blijk van goede wil betreft. Geen woord over de meer dan veertig doden aan Palestijnse zijde, zoals het journaal gisteren, 29 oktober, wel wist te melden, geen woord over het feit dat het Rode Kruis geen toegang kreeg tot de gewonden, het woord 'terreur' wordt maar liefst vijf keer gebruikt, uitsluitend om de Palestijnse daden te karakteriseren. Een arme Israëlische soldaat van 22 jaar reed in zijn 'privé-auto' - dus niet eens in een legerjeep, kun je nagaan! - toen hij in het hoofd werd geschoten. Een moord die volgens een 'anoniem' telefoontje direct in verband gebracht kan worden met Arafat zelf.
Na de aanslag op minister Zeevi op 17 oktober kreeg Arafat van het Israëlische kabinet officieel een week de tijd om de daders van de aanslag op te pakken, Sharon heeft deze week niet afgewacht en is twee dagen later al Bethlehem binnengevallen. Binnen 48 uur vielen er talloze doden aan Palestijnse kant, van Israëlische zijde per definitie bestempeld als terroristen. Inmiddels zou echter ook bij het Parool bekend moeten zijn dat onder de tientallen Palestijnse doden en gewonden een groot aantal vrouwen en kinderen is, zoals de 18-jarige Ghada, die weliswaar geen 'privé-auto' had, maar die rustig olijven stond te plukken toen ze door een Israëlische scherpschutter in haar nek werd geraakt waarop ze onmiddellijk dood was. Een krant hoeft deze daad voor mij niet 'lafhartig en wreed' te noemen, daar hebben we opiniestukken voor, maar eenzijdige tendentieuze stukken als dat van Bloemendaal hebben niets met berichtgeving te maken.
Het Parool acht het niet noodzakelijk te wijzen op de druk van de VS die ertoe leidde dat Israël zich terugtrok. Deze druk, die door veel andere kranten wel wordt opgemerkt, heeft ook een duidelijke keerzijde: op 24 oktober lieten Bush en Powell doorschemeren dat hun geduld met Israël op begon te raken, op diezelfde dag gaf de Amerikaanse senaat volgens de Israëlische krant Ha'aretz (25 oktober) echter ook opnieuw steun aan Israël middels een bedrag van $2,76 miljard waarvan $2,04 miljard aan militaire hulp. Een vreemd gebaar als je Sharon wilt laten merken dat je het oneens bent met zijn beleid. Volgens diezelfde krant zou de Amerikaanse regering ook geen bepaalde datum hebben genoemd waarop Israël zich uit de zes bezette steden moest terugtrekken.
Met een artikel over de gespleten houding van de VS t.o.v. Israël in deze dagen van oorlog zou het Parool een welkome primeur in de Nederlandse media hebben. Het zou echter al een verademing zijn wanneer ook het neerschieten van een Palestijnse minderjarige door het Israëlisch leger eens een keertje een terreurdaad werd genoemd en het neerschieten van een Israëlisch soldaat in bezet gebied een vergeldingsactie, één keertje maar. Los van het feit dat dit recht doet aan de realiteit, het wordt ook zo saai op de huidige manier.

Met vriendelijke groeten

P. Pubben
Amsterdam




Terug