Stadsnieuws

Elke maand vergelijkt Kees Stad de berichtgeving in de reguliere media met die in de activistische pers.

Wie wel en wie niet tot internationaal terrorist wordt bestempeld, wordt voor een groot deel bepaald door de reguliere media. Over sommige mensen, organisaties en zelfs landen staan reguliere en activistische media in hun oordeel lijnrecht tegenover elkaar. Het geval Henry Kissinger, Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken in de jaren ’70, is een schoolvoorbeeld. Postuum – Kissinger leeft weliswaar nog, maar is al lang niet meer in functie – stapelen de bewijzen over zijn actieve steun aan verschrikkelijke oorlogen en repressiecampagnes zich op Er is een speciale website met onuitputtelijke informatie over de man: Kissinger Watch (http://www.icai-online.org/45365,45370.html). Desondanks blijven veel kranten hem afbeelden als gedistingeerd éminence grise: als winnaar van de Nobelprijs voor de vrede.

Het tragische van het onderzoekswerk van mensenrechtengroepen is dat de archieven pas op een kier komen te staan als de verantwoordelijke politici allang met pensioen zijn. Kissinger is een van de mensen die het zo bont hebben gemaakt dat men blijft wroeten in hun verleden. Een van de hardnekkigste wroeters is het Amerikaanse National Security Archive (NSA, zie http://www.gwu.edu/~nsarchiv/). De NSA heeft het tot haar levenstaak gemaakt om met de wet in de hand de Amerikaanse overheidsarchieven open te breken. Dat is een harde klus, waarbij om elk stukje papier gevochten moet worden, waarna de censor vaak dermate driftig te werk blijkt te zijn gegaan dat de buit nauwelijks nog leesbaar is. NSA’s onderzoekswerk lijkt wel wat op goud zoeken met een zeef in de rivier: tonnen aarde gaan erdoor voordat er met het nodige geluk soms een klompje gevonden wordt. NSA zou inmiddels stinkend rijk zijn, als al de door hen gevonden documenten hun gewicht in goud waard zouden zijn.

Eind 2003 was NSA op zoek naar informatie over Kissinger’s beleid ten aanzien van Argentinië. Tussen de vrij gekregen documenten vonden ze een verbijsterend verslag van een gesprek tussen Kissinger en de toenmalige Argentijnse minister van Buitenlandse Zaken, admiraal Cesar Augusto Guzetti. Het gesprek vond plaats op 7 oktober 1976 in Washington. De Argentijnse militairen hadden in dat jaar de macht overgenomen in hun land en waren met een ongekende uitroeicampagne begonnen tegen alles dat links was. Berichten erover bereikten al snel de buitenwereld. Hoewel de volledige omvang van de terreur pas achteraf bekend werd, was meteen duidelijk dat er een enorm bloedbad aangericht werd. Uit de notulen van het keurige gesprek tussen de twee staatslieden blijkt dat Kissinger ook weet wat er gaande is. Hij laat weten dat hij begrip heeft voor de militaire campagne en waarschuwt Guzetti dat mensenrechtenorganisaties beginnen te morren. Voor je het weet, vertelt hij, beginnen ze er in ons Congres ook over te zeuren. Kissinger’s advies is daarom dat ze een beetje haast maken met het uitmoorden van de kritische burgers: ‘The quicker you succeed the better.’

De onthulling zorgt meteen voor een golf aan berichten op progressieve websites en het indymedia-netwerk. Maar ook sommige reguliere kranten brengen de onthulling. "US OK’d ‘Dirty War’" kopt de Miami Herald, bepaald geen linkse krant op 4 december 2003. Ook kranten als El País en Le Monde brengen het verhaal. Vreemd genoeg is het aanvankelijk in geen enkele Nederlandse krant te lezen. Pas op 10 december 2003 verschijnt er een redelijk uitvoerig artikel over de documenten in NRC Handelsblad. Andere ‘kwaliteitskranten’ als Trouw, Het Parool of de Volkskrant laten het afweten. Ze hebben er bij mijn weten nog steeds geen letter aan ‘vuilgemaakt’. Metro en het Reformatorisch Dagblad brengen wel een bericht, maar met een merkwaardige omdraaiing van feiten. Zij menen uit de documenten op te kunnen maken dat Kissinger de junta juist wilde wijzen op de mensenrechten.

Een stom toeval wilde dat het Argentijnse militaire regime juist weer even zeer actueel was in Nederland. De dochter van een van de directe collega’s van de Argentijnse admiraal, Máxima Zorreguieta, was zojuist bevallen van een wolk van een baby. De discussie of opa rustig Nederland zou mogen betreden laaide op. Of was het misschien minder toevallig, en had menig Nederlands hoofdredacteur bedacht dat het misschien niet gepast was om de vuile geschiedenis van Argentinië op te rakelen? Voor je het weet word je ervan verdacht iets tegen het koningshuis te hebben.

 

Het Kissinger-dossier van NSA is te vinden op: http://www.gwu.edu/~nsarchiv/NSAEBB/NSAEBB104



Terug