De SP is haar eigen medium

door Miguel Sloendregt

‘De uitbuiters van de SP’, ‘Jantje beslist’, ‘Marijnissen is net een koppelbaas’. Drie koppen uit respectievelijk Vrij Nederland, de Volkskrant en NRC Handelsblad over de affaire Lazrak. Eenzijdige berichtgeving of gewoon het zandloper-effect? Anders gezegd, na verloop van tijd is de positieve kant van de berichtgeving vol en is het weer eens tijd voor een stukje negativiteit over een politieke partij. De media houden de aandacht voor politieke partijen graag in evenwicht.

Natuurlijk beslist Jantje niet alles, is hij geen koppelbaas en is de SP geen partij van uitbuiters. Is het dan een partij van vrijbuiters, gezien de aantrekkingskracht op mensen als Adam Curry, Harry De Winter, Derk Sauer en Nico Koffeman. Waarom is er zo'n spanning in de partij als de media dit soort negatieve berichten in de wereld brengen? Wat is de reden dat de media dit zo brengen?

Eerlijk gezegd roept de partij het een beetje over zichzelf af. De SP heeft al jaren de beste politieke website, schrijft in eigen beheer één van de betere politieke maandbladen en brengt miljoenen folders in omloop rechtstreeks uit hun eigen drukkerij. Om niet afhankelijk te zijn van de media lijkt de partij haast zelf een medium te zijn. Een goede zaak want, politieke partijen die te afhankelijk zijn van de media zijn kwetsbaar. Daarnaast lijkt het mij een functie van een politieke partij om de kiezer te informeren, zo goed en zo veel mogelijk, ook als er geen verkiezingen zijn. Hoe beter een partij dat doet, hoe meer draagvlak en dat is ook mooi mee-genomen.

Het gaat pas mis als de SP zich ook gaat verbeelden dat zij een onafhankelijk medium is. Dat is zij natuurlijk niet, zij vertelt haar visie en de echte media vertellen wat zij van die visie vinden, hoe het overkomt en met name of het inhoudelijk klopt. Hoe komt het dan dat de media dergelijke koppen kiezen?

In februari en juni 1995 vonden op het landelijk partijbureau van de SP in Rotterdam, twee bijeenkomsten plaats die waren gewijd aan de media. De schrijver en freelance journalist Karel Glastra van Loon stelde toen vragen aan de orde als: ‘Hoe denken journalisten?’ en: ‘Wat doe je als je ruzie hebt met de krant?’

Deze vragen hebben onder meer geleid tot het boekje Omgaan met de media, een handleiding voor kader en bestuursleden van de SP. Als je wilt dat journalisten op een positieve manier aandacht aan je besteden, moet je leren denken als een journalist, stelt de SP daar in.

Enkele "chargerende’ stellingen uit dit boekje:

Deze methode van "het leren denken als een journalist" in combinatie met het in eigen beheer uitbrengen van heel veel publicaties, op de toon van de vrijbuiter, leidt bij de SP bij tijd en wijle tot een bepaald zelfbeeld dat nog het meest weg heeft van een combinatie tussen Pietje Bell, Karl Marx en Joseph Pulitzer. De media hebben hier natuurlijk geen enkele boodschap aan. Zij beschouwen een politieke partij als één van de vele maatschappelijke stromingen en níet als een concurrerend medium.

Hoe moet de SP hiermee omgaan?

Gewoon haar eigen koers blijven volgen in de hoop dat andere partijen er ook de voordelen van gaan inzien, tenminste wat betreft de hoeveelheid kwalitatief goede informatie naar de achterban.

Hoe moeten de media met de SP om gaan?

De partij kritisch blijven volgen of hun daden in overeenstemming zijn met hun woorden. En zijn ze dat niet, dan mag de toon van mij net zo hard zijn als zij denken dat verantwoord is. Soms zal dat tot harde koppen leidden, maar als daar een goed hoor- en wederhoor artikel achter zit, moet dat voor een partij, die deze methode zelf hanteert geen enkel probleem zijn, want wie kaatst kan nog altijd de bal verwachten. Dat wist Pietje Bell al.

 

Miguel Sloendregt is ex-voorzitter van de SP Den Haag en publicist.

http://miguelsloendregt.web-log.nl/



Terug