Het gifmengsel van heks Heleen

door Patrick van der Mee


Zo zit je rustig te borrelen en ouwehoeren, zo moet je door dat geouwehoer opstappen als wethouder van Amsterdam. Dat overkwam Rob Oudkerk vorige week na wat drankjes met romanschrijfster, columniste, en nu dus ook voor journalist spelende Heleen van Royen. Nadat het ‘nieuws’ wat aarzelend werd gebracht door Het Parool barstte er uiteindelijk een mediahetze los.
Waar ging het over? Rob zou coke snuiven, pornosites bezoeken op gemeentelijke computers en naar de hoeren gaan. En niet zomaar hoeren. Nee, Rob ging voor de laagste en goedkoopste soort. Lekker spannend! Minderjarige, tandenloze of illegale hoeren die hun kostje bij elkaar schrapen aan de door de gemeente ingestelde tippelzone aan de Theemsweg, die ook nog eens op het punt van sluiting stond. Belangenverstrengeling van de wethouder op de koop toe dus.
Elk artikel over de zaak leidde tot nieuwe berichtgeving. Niet bestaande AIVD-rapporten over Robs gewoonten doken op. Satellietwagens van elke zender in Nederland snelden naar Amsterdam om het ‘schandaal’ van alle kanten te kunnen belichten. Tijdens de vergadering van de hoofdstedelijke PvdA over het besluit of Oudkerk op moest stappen stond er ieder journaal een verslaggever voor het stadhuis te berichten dat er niks gebeurde. En de anticlimax van het hele circus was de live-uitzending van Oudkerk waarin hij tekst en uitleg gaf over waarom hij was opgestapt.
Het was weer een fijne Oud-Hollandsche heksenjacht van journalistiek Nederland. Maar het ging om de verkeerde ‘heks’. Het schandaal zit natuurlijk in het handelen van de columniste. Heks Heleen, vooral goed in marketing van haar alter ego, boekenschrijfster Van Royen, was gestuit op het hoogst haalbare: een door ver vooroverhangen verkregen scoop. Het essentiële bestanddeel voor haar beste toverdrank tot dan toe: de roddel van het jaar. En waar die verhalen meestal alleen de kappersblaadjes halen, bood Het Parool haar de ketel om de politiek fatale gifdrank in klaar te maken.
Natuurlijk is het stom van Oudkerk. Om bovenstaande uit te vreten, hoewel hij het cokesnuiven ontkent, en het te vertellen aan een columniste. Maar had Rob heksje Van Royen herkend als zodanig? Als de gifmengster van Het Parool? Nee, want net als in sneeuwwitje had ook deze heks zich vermomd. Als een op het oog ruimdenkende schrijfster, met een luisterend oor voor al het spannends wat Rob te melden had. Wie weet, dacht Rob, misschien kom ik nog eens in één van haar bestsellers terecht als de ondeugende wethouder? Nee, dacht Heleen, je gaat voor de bijl makker.
En dat is gelukt. Oudkerk moest opstappen. Niet om wat hij fout gedaan had, maar omdat hij door de overweldigende berichtgeving kwetsbaar is geworden als wethouder. Berichtgeving die begon met één onschuldige borrel, zoals er zoveel worden gedronken door journalisten en hoogwaardigheidsbekleders. Waarbij gesprekken worden gevoerd die veel kunnen verduidelijken voor journalisten, zonder dat de bron bij naam en toenaam wordt genoemd. Gesprekken waar de integriteit van de journalist en respect voor het privéleven een belangrijke rol spelen. En waar de columniste Heleen van Royen in haar scoringsdrift aan voorbij gegaan is.
Heks Heleen heeft het door haar handelen lastiger gemaakt voor journalisten om politici voortaan wat meer te laten vertellen dan de voorlichter voorschrijft. En dat is een slechte zaak voor ‘de waarheid’, iets waar een journalist toch altijd van hoopt dat hij er zoveel mogelijk bij in de buurt komt tijdens zijn werk. Een echte journalist dan…



Terug