Jort Kelder versus Jean-Pierre Geleen

Zielige azijnpisser versus kalend bijtertje

"Gezien je eerdere stukjes in de krant van zuur Nederland verraste het niet, maar wat [een] ongelofelijke zielige azijn pisser ben je," schreef Jort kelder. "Gaat het weer een beetje? Altijd weer leerzaam te zien hoe collega´s die zich in ons mooie vak graag profileren als bijtertje ineens van kleur verschieten zodra hen zelf publicitair ook maar iets in de weg wordt gelegd," antwoordde Jean-Pierre Geelen. De aanleiding voor deze gedachtewisseling was een stukje van Geelen in de Volkskrant, al zou het ook wel iets met het verschijnen van de Quote 500 te maken kunnen hebben. Who cares? Het is van weinig belang. Wat telt is dat de heren zich zó door elkaar lieten inspireren, dat het fantastisch proza oplevert. Smul mee.


Jort aan Jean-Pierre

"Gezien je eerdere stukjes in de krant van zuur Nederland verraste het niet, maar wat [een] ongelofelijke zielige azijn pisser ben je."

"Waarschijnlijk ben je behept met een imperfect fysiek, een haperend dan wel non-existent liefdesleven en een loopbaan die reeds lang tegen het stootblok tot stand is gekomen"

"Dat jij die mensen niet kent ligt louter aan je eigen desinteresse, je ontbrekende netwerk en je schroom je status van muurbloem te verheffen tot die van een verslaggever die z'n werk durft te doen en de vragen stelt die gesteld moeten worden."

"Dat zal nooit veranderen, omdat jij de geestelijke flexibiliteit, de relativering en de levensvreugde mist om ons blad op waarde te schatten. Kritiek is welkom, maar het in vitriool gedoopte pennetje waarmee je je lezers lastig valt, hoort in geen enkel opzicht bij de krant die de hoofdredactie zegt te willen maken. Het verklaart gedeeltelijk het gevecht dat de Volkskrant voert om de lezers- en adverteerdersgunst. Een strijd die bij voorbaat verloren is zolang verslaggevers zoals jij emplooi vinden bij de Volkskrant."

"We hebben het leuk. Wij wel."

Jean Pierre aan Jort

"Gaat het weer een beetje? Altijd weer leerzaam te zien hoe collega´s die zich in ons mooie vak graag profileren als bijtertje ineens van kleur verschieten zodra hen zelf publicitair ook maar iets in de weg wordt gelegd. Zoveel woorden, voor zo´n klein stukje in de krant - maak je niet zo druk, man! Mijn verslagje was toch niet meer dan een speldenprikje? Professionals zijn daar tegen bestand, slechts een zeepbel heeft er de doodsteek van te duchten. Verklaart die angst voor uiteenspatten ook de nervositeit waarmee je onlangs in HP reageerde op mijn stukje over jouw collega die de Kelderkaravaan verliet omdat 'de cultus die Kelder om zich heeft geschapen hysterische vormen begint aan te nemen?' "

"Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt dat ik opschrijf wat ik hoor en zie; dat is mijn werk namelijk. Soms niet leuk voor je, misschien. Eerst mijn stukje, vanochtend Campert weer - gossie. Maar er zijn echt belangrijker zaken in de wereld, Jort. En geloof het of niet: ik heb niets tegen Quote, zelfs niet tegen jou. Ik voel me alleen niet erg verplicht om in de Kelderkerk het Hosanna mee te zingen."

"We hebben wel zeldzaam gelachen hier om je mail. Was het eindelijk weer eens leuk bij ons aan de Stalin-allee. En nu weer aan het werk. Is je boekje over kaalheid al af?"


Nogmaals Jort aan Jean-Pierre

"Goed om te zien Geelen dat jullie nog ergens om kunnen lachen, maar het was verstandiger geweest als je gewoon je werk had gedaan."

"Ik reageer normaal gesproken nooit op welke sneer dan ook, want wie uitdeelt moet kunnen incasseren. Maar uit dat kromme tekstje van jou spreekt zoveel ongefundeerd negativisme dat enige repliek terecht is. Ik weet dat ik hier niets mee bereik en dat je slechts voorspelbaar, dus honend, reageert."

"Journalistiek bedreven door losers werkt niet en jaagt lezers de deur uit. Van jou hoef ik enige contemplatie niet te verwachten, want na onderzoek is mij gebleken met welk rottend runderlapje de lezers van uw mediapagina worden opgezadeld. Je bent een rancuneuze stokerige stakker die slechts inspiratie put uit z'n eigen frustraties. Dat je pogingen terug te keren bij HP/de Tijd gestuit zijn op onwil van Henk Steenhuis is een zegen voor dat blad. Je zult dus nog even op 'die grote fabriek met tweehonderd arbeiders', zoals je de Volkskrant deze week tegen een van onze mensen omschreef, je sombere dagen moeten slijten."


Voor de volledige tekst, zie www.theovangogh.nl.



Terug