Balkenende wil gewoon een zoentje

Een week lang was het wereldnieuws. De kranten stonden er vol mee, iedere zichzelf respecterende actualiteitenrubriek besteedde er tenminste drie discussies aan en waar je ook kwam was het het gesprek van de dag. Jan-Peter Balkenende, onze minister-president, Leider van ons Land, besloot in de Kamer een halt toe te roepen aan alle persiflages op het Koninklijk Huis die als onbedwingbare paddestoelen uit de grond schoten. Het was hem namelijk gebleken dat wij ons op een hellend vlak bevonden. Dat wij vrijheid van meningsuiting genoten, was natuurlijk een groot goed, dat snapte JP ook wel, maar moesten we die nu wel maximaal benutten? Het zou namelijk wel eens kunnen dat wij feit en fictie niet meer van elkaar zouden weten te scheiden. Hierdoor zou de indruk kunnen ontstaan dat Hare Koninklijke Hoogheid koningin Beatrix in het echt een poppetje van klei is. En dat Zijne Koninklijke Hoogheid prins Bernard in werkelijkheid zelfs een hond van klei is. Of dat onze koningin in het ware leven verrassende gelijkenissen vertoont met Sanne Wallis de Vries. En dan konden wij met zijn allen wel eens heel ernstig in de war raken. JP was bevreesd dat Hare Majesteit ten prooi zou vallen aan wat bekend staat als het Buckler-effect. Of in de onsterfelijke woorden van minister Donner: "Als je voortdurend tegen iets schopt, gaat het kapot."

Zo begon de kruistocht van JP, ridder in de Orde van Normen en Waarden. Alleen minister Donner sloot zich bij hem aan. Het Algemeen Dagblad bedacht de schitterende metafoor van Don JP en Sancho Donner. Het tragische duo dat de windmolens van de satire met verve te lijf ging. Don en Sancho zagen de grote taak die voor hen weggelegd was heel duidelijk. De koningin, hulpeloos als ze is, zou zichzelf namelijk niet kunnen verdedigen. En dus moesten Don en Sancho dat doen. Aan enthousiasme ontbrak het hen niet, aan medestanders helaas wel. De klap op de vuurpijl kwam een week later. Onze hulpeloze koningin bleek uitstekend in staat zichzelf te verdedigen. En ze had het allemaal niet zo bedoeld. Sterker nog, ze bleek zelfs een beetje geïrriteerd door de kruistocht van Don JP en Sancho Donner. Haar ergernis betrof voornamelijk het toneelstuk Landgenoten, Beatrix spreekt. Over de andere paddestoelen had zij met geen woord gerept. Don JP, in al zijn enthousiasme, was iets te ver gegaan.

Persoonlijk denk ik dat JP andere bedoelingen had. Hij deed het niet voor de koningin, maar voor Katja en Bridget. Want laten we eerlijk zijn, als er niet op zon manier aandacht op hen was gevestigd, was Egoland niemand in Nederland opgevallen. BNN, vechtend om leden, kwam weer even volop in het nieuws, wat voor Katja en Bridget alleen maar goed nieuws was. JP koestert volgens mij de stille hoop dat ze nu weer eens bij hem langs komen, en dat hij misschien zelfs wel weer even mag zoenen. Het is een eenzaam bestaan als minister-Don-President, moet je weten.



Terug