Redactioneel

Kelly

Nog niet zo lang geleden probeerden Bush & Blair de wereld ervan te overtuigen dat het noodzakelijk was om snel Irak aan te vallen. Ze hadden niet zo’n succes. Dus werden er, volgens de modernste reclametechnieken, allerlei kreten aan hun boodschap toegevoegd: "Nieuw! Saddam Power", "Chemisch én Biologisch", "Binnen 45 minuten!" en "Met uranium uit Niger!". Het werkte nog steeds niet, het overgrote deel van de wereld was en bleef tegen.

Het is immers niet eenvoudig om aan gewone mensen uit te leggen waarom er een miljarden verslindende oorlog moet worden gevoerd. De machtigen huren dus pr-bedrijven in die dat aan het publiek moeten uitleggen. Schaamteloos wordt er een hele cultus gecreëerd rond de spindoctors. Liegen of de waarheid spreken, het doet er niet toe. Democratisch? Het resultaat is het enige dat telt. Uit raisons d’état, het staatsbelang, is alles geoorloofd.

"Wat geweld is voor een dictatuur, is propaganda voor een democratie." Zo brengt Chomsky deze eenvoudige waarheid onder woorden. Macht wordt vervangen door Jip en Janneke-verhaaltjes en bepaalde zaken worden niet meer besproken. "It simply wouldn’t do to mention this or that fact," zo omschreef George Orwell deze huichelachtige cultuur.

Hoe verstikkend en krachtig dit gebod is wordt pas duidelijk wanneer iemand "this or that fact" wél noemt. Dat was de doodzonde die de Britse wapendeskundige Kelly beging. Kelly was geen labiele persoon, maar bezweek onder de druk. Sisten collega’s hem in de wandelgangen "verrader" toe? Werd hij eenvoudigweg door iedereen genegeerd? We weten het niet.

Nu gaat de discussie in de media vooral over "wie zei wat en wanneer in de rel tussen Downing Street en de BBC". Die vragen moeten beantwoord worden. Maar veel belangrijker is de vraag hoe het komt dat verstandige mensen als ze eenmaal deel uitmaken van de elite, zich voor dit soort bijzaken gaan interesseren alsof hun leven er vanaf hangt. De opmerking "het zijn allemaal oplichters", hoe onbenullig ook, getuigt van een dieper inzicht in de werking van de macht, dan alle artikelen die er over Kelly’s zelfmoord zijn verschenen. En dat is een behoorlijk treurige constatering.



Terug