Het stemburo

Onlangs had uw columnist het voorrecht te mogen werken op een stemburo ergens in Amsterdam. Er waren namelijk verkiezingen (velen ontgaan gezien de opkomst) en derhalve waren er figuren nodig om toe te zien op een goed verloop en de nodige administratieve handelingen uit te voeren. Erg hoogdravend was het niet. Het grootste deel van de tijd was ik verdiept in mijn boek of bezig met een slap ouwehoergesprek met een van de collega’s. Het team bestond namelijk uit een aantal boeiende types om te observeren. Zo was er de voorzitter die qua uiterlijk nog het meest weghad van een gekrompen, overjarige gorilla die niet kon nalaten zo vaak mogelijk te herhalen wat voor een belangrijke baan hij wel niet had bij een of ander inferieur overheidsorgaan en hoe hij een examen had gehaald zonder ervoor te studeren. Verder bestond het team uit een ADHD-studente, een homoseksuele bibliothecaris, een schone van Turkse afkomst compleet met hoofddoekje en ondergetekende. Een prima weerspiegeling van de samenleving dus. De gorilla had tevens een zeer gewichtige functie binnen het stembureau: hij was voorzitter. Dit hield niet meer in dan het de hele dag trachten te maken van lollige opmerkingen waar zelfs iemand als André van Duin zich voor zou generen en verder het nogal oprekken van zijn eigen pauzes. Het ADHD-meisje kon echter wel hartelijk lachen om zijn grappen en ging pas echt lekker uit haar bol toen de korfbalkorf en bijbehorende bal ontdekt werden en ze samen met de voorzitter fijn kon gaan ballen. Vergeten werd hierbij maar even dat er ook nog stemmers in het lokaal rondliepen die serieus voor lijf en ledematen moesten vrezen aangezien de korf meestal gemist werd. Zo bleek stemmen niet meer zozeer een daad voor de democratie te zijn, maar een beproeving waarbij de burger buiten nog een tijdje stond na te hijgen van het zojuist ondergane bombardement en men zich de volgende keer nog wel een keer bedenkt voor het wederom wagen van zijn of haar leven ten behoeve van het land.

Gelukkig was er nog de bibliothecaris. Na een goeie discussie met hem gehad te hebben over de toekomst van de Russische literatuur besloten wij het werk ook maar niet meer al te ernstig te nemen en dat een dag zonder te roken toch wel erg lang was. Derhalve slopen wij vanaf toen regelmatig tussen de stembussen en korfballen door naar buiten om ons tegoed te doen aan een sjekkie. De enige die haar werk wel serieus nam was het meisje van mediterrane afkomst. Zij deelde keurig de stemformulieren uit, controleerde oproepkaarten en machtigingen en had duidelijk geen behoefte aan sport of nicotine. Aan één persoon mocht zij zelfs uitleggen hoe het uitbrengen van een stem eigenlijk in zijn werk gaat. Dat deze persoon het niet helemaal begrepen heeft bleek bij het tellen naderhand, toen er op een formulier alle vakjes rood waren gekleurd.

Om negen uur sloot het stemburootje (iets te vroeg; ik had mijn boek nog net niet uit) en begon het echt belangrijke werk: het tellen van de uitgebrachte stemmen. Met veel bombarie en overbodige gebaren keerde de gorilla de stembus om en stortten wij ons letterlijk op het bergje papier. Met grote inzet maakten wij stapeltjes per partij en bleek dat we in een zeer links stemdistrikt hadden gewerkt. De PvdA, GroenLinks en de SP waren de grote winnaars en de VVD en het CDA moesten genoegen nemen met veel kleinere stapeltjes. Opvallend trouwens was het grote aantal voorkeurstemmen. Het aantal velletjes werd vervolgens per partij en per kandidaat geteld en uiteraard bleek dit niet te kloppen met het gedurende de dag bijgehouden aantal stemmen. Ook hier had de voorzitter een oplossing voor; hier een stem bij, daar eentje af en op creatieve wijze wist hij zo een kloppend totaal te maken. Zo werkt democratie dus. Om half elf was de werkdag ten einde en konden de stemmen naar de Stopera gebracht worden. Het dagje stemburo bleek, naast lucratief, tevens een welbestede dag voor wie van observeren houdt.

Frank van der Meer

 



Terug