Erik de Vlieger wil links dagblad

Nieuwste bevlieging van Amsterdamse vastgoedmagnaat

De nieuwste ambitie van projectontwikkelaar Erik de Vlieger is het lanceren van een landelijk ochtendblad met een links profiel. Dat maakte de topman van het conglomeraat Imca Group bekend op 9 januari tijdens de bijeenkomst Koffiedik Kijken in het Amsterdamse Rosarium. De Vlieger wil het liefst nog dit jaar een “kwalitatief goede krant, zeer links” op de markt brengen met zo’n 250 redactieleden en een eigen column.

door Richard de Boer

Eind vorig jaar was Erik de Vlieger één van de vier overnamekandidaten voor Het Parool, dat na een conflict met de leiding van het krantenconcern PCM besloot een eigen weg te gaan. Hij meende de Amsterdamse krant binnen een jaar winstgevend te kunnen maken zonder veel mensen te ontslaan. De Persgroep uit Vlaanderen, uitgever van onder meer het Vlaamse dagblad De Morgen, werd uiteindelijk de nieuwe eigenaar. “Een Belgische krant die Het Parool overneemt, daar moet je toch niet aan denken,” zei De Vlieger destijds. Het idee van een eigen krant heeft hem niet meer losgelaten. Als PCM Het Parool zou hebben opgeheven dan was hij zelf een op Amsterdam georiënteerde krant begonnen, zegt hij in Het Parool van 11 januari. “Die krant zou Het Vervolg hebben geheten, met als ondertitel ‘De nieuwe verzetskrant’.”

Volgens De Vlieger zijn de huidige kranten verziekt “omdat ze op verouderde en rare structuren leunen.” De linkse kwaliteitskrant waarmee hij binnenkort de krantenmarkt wil openbreken, zal daarentegen gestoeld zijn op een nieuwe structuur. Terwijl bij de huidige dagbladen de advertentie-inkomsten dalen, het lezerspubliek afneemt en journalisten ontslagen worden, zal dit nieuwe dagblad zo’n 250 journalisten aan een baan helpen.

Het onderscheid tussen feiten en meningen in de krant moet worden aangegeven door witte en gele kleurvlakken, vertelt De Vlieger in Het Parool. Wit voor de feitelijke berichtgeving en geel voor de mening van de journalist. De Vlieger wil ook columnist worden in zijn eigen krant. Hij is naar eigen zeggen lid van zowel de VVD als de PvdA, wat het niet erg aannemelijk maakt dat hij opereert vanuit een radicaal linkse politieke filosofie. Eerder is het zo dat De Vlieger meent een gat in de markt te hebben ontdekt dat niemand anders ziet.

Erik de Vlieger staat aan het roer van het uit zijn voegen groeiende conglomeraat Imca Group, dat jaarlijks meer dan een miljard euro omzet. Hij werd rijk met de fabricage van naaimachines, wat tot tien jaar geleden de hoofdactiviteit van Imca was. In 1991 stapte hij in de wereld die vastgoed heet en groeide uit tot één van de grootste vastgoedontwikkelaars in Nederland, met honderden hectares grond in Amsterdam, Haarlem, IJmuiden en elders. Daarnaast is hij eigenaar van een handjevol scheepswerven, jachthavens, salonboten en luchtvaartmaatschappijen, een kinderkledingketen, de Nederlandse Tijdschriften Groep en het multiculturele radiostation Colorful Radio. De zakenman met de vale spijkerbroek, de sigaret en het pseudo-progressieve vernislaagje is ondanks zijn vermogen van 115 miljoen euro toch altijd de gewone 'Sjakie van de hoek' gebleven. Op de vraag of hij politieke ambities koestert antwoordt hij steevast ontkennend.

“ik wil het geld zelf rondpompen”

Een linkse krant is slechts één van de ambities die Erik de Vlieger heeft in de mediawereld. Op de bijeenkomst Koffiedik Kijken, het jaarlijkse koffiekransje voor reclamelui, maakte hij eveneens bekend te streven naar een uitbreiding van de Nederlandse Tijdschriften Groep, die muziek- en lifestylebladen zoals Squeeze, Oor, Aloha, Samsonic, Villa d’Arte en Strictly uitgeeft. Het moeten in totaal 22 tijdschrifttitels worden en daarvoor zullen de redacties binnenkort het voormalige Europese hoofdkantoor van Nissan langs de A10 in Amsterdam betrekken.

Maar dat is nog lang niet alles. In een interview voor Intermediair (3 oktober 2002) zegt hij: “Ik wil ook een tv-zender. De Amsterdamse zender AT5 zou een mooie opstap zijn, zeker als ik wat met Het Parool zou doen. Maar we hebben ook zeer vergevorderde plannen voor een eigen landelijke televisiezender. (...) Er komen binnenkort kansen. Ik heb een tv-bedrijfje gekocht, ik probeer een FM-frequentie te bemachtigen, ik heb de muziekbladen en we zullen verder uitbreiden. Tot aan een eigen drukkerij aan toe. Want ik wil het geld zelf rondpompen.”

Afgezien van het proefballonnetje van de LPF in april vorig jaar om een eigen krant op te richten en het dagbladexperiment van De Groene Amsterdammer in de verkiezingsweek van mei 2002, werd voor het laatst in 1990 gepoogd de Nederlandse krantenmarkt open te breken. Toen werkten twee journalisten aan een plan voor een financieel-economische kwaliteitskrant (Hollands Dagblad). Tegelijkertijd broedde de leiding van het zieltogende dagblad Het Vrije Volk op een plan voor een tabloid. Die zijn nooit van de grond gekomen; in beide gevallen werd aangeklopt bij de mediatycoon Robert Maxwell, die de plannen na een aanvankelijk enthousiasme in de prullenmand kieperde.


Citizen Kane (1941), de vlijmscherpe kritiek van Orson Welles op krantenmagnaat Randolph Hirst.

Terug