Schuld en Boete

Ooit besloot hij eens op de individuele toer te gaan. Dit symboliseerde zijn nieuwe onafhankelijke levenswijze en uitte zijn graag gewenste gedrag als cosmopolitiesch stadsmens. Zijn doel was dit keer een Sovjet-Russische film in het Filmmuseum. Door er alleen heen te gaan, verviel de noodzaak tot gezellig doen met anderen en eveneens tot verklaringen van waarom in vredesnaam deze film. Hij verliet dus het warme, volle café voor een eenzame tocht door de altijd drukke, Amsterdamse straten. Handig manoevreerde hij zijn gammele fiets tussen de auto’s, voetgangers en rode stoplichten door. Ten slotte kwam hij tot stilstand voor een verkeerslicht op een kruising waarvan de auto-intensiteit ieder niet-suicidaal persoon in de remgrepen deed knijpen. Een medewachtende attendeerde hem plots op een spektakel dat aan gene zijde van het kruispunt plaatsvond. Daar wees een kolonne van politie-auto’s, dranghekken, lichten en geüniformeerden op een controle die bij vele Berlijners herinneringen aan oude tijden zou doen oproepen. Hij sloeg er echter weinig acht op. In gedachten was hij reeds bij de Russische film. Pas toen hij op een legaal moment de kruising was overgestoken, realiseerde hij zich dat het hier ging om een razzia naar fietsers-zonder-licht. Aangezien hij tot de doelgroep zou behoren, besloot hij af te stappen, rustig en zo onopvallend mogelijk terug te lopen, waarna hij een blokje om zou fietsen naar zijn bestemming. Het was echter te laat. Zo gauw hij de hoek om was en weer op zijn stalen ros zat, hoorde hij een knetterend geluid achter zich, dat al snel van een trendy politiescooter bleek te zijn met een ouderwetse bromsnor erop. Deze sommeerde hem af te stappen met de mededeling dat ‘ie echt wel had gezien dat zijn licht ‘niet in orde’ was. Het kwaad bleek geschied: ontkennen was zinloos want zijn licht werkte inderdaad niet. Ondanks de overtreding beviel oom agent hem om enige honderden meters achter hem aan te fietsen tot onder het Rijksmuseum waar de vereffening van de schulden plaatsvond. Hier begon de gebruikelijke episode van protesteren. Argumenten als ‘verlichte fietsers is alleen goed voor de automobilisten, zodat die nog a-socialer kunnen rijden’ en ‘ik vind dit extreem kinderachtig’, brachtten de armen der wet niet tot inkeer. Hij kon een boete betalen of zijn lichten ter plekke laten repareren voor bijna de helft van het geld. Zodoende koos hij voor het laatste. Nadat de dienstdoende fietsenmaker hem voorzien had van eigentijdse knipperlichtjes, fietste hij even later gedesillusioneerd over het Museumplein. Ineens had hij geen zin meer in de film (en had trouwens ook geen geld meer). Naar huis dan maar. Hier overdacht hij lurkend aan een verse joint zijn schulden. Ach, eigenlijk was het niet alleen veiliger voor de lak van de auto’s, maar ook voor hemzelf. Zo kwam het dus, dat hij tegenwoordig getooid met licht door de stad peddelt. Ondanks het gemiste stukje Russiche cultuur van die ene avond, geeft dit toch wel een zeker gevoel. Toch maar goed dat er politie is......?

Frank van der Meer

 



Terug