Media even geen zin in Italië?

In Italië worden in de nacht van 14 op 15 november twintig mensen van hun bed gelicht die betrokken zijn geweest bij het organiseren van de massale globaliseringprotesten. Tegen in totaal 42 personen wordt vervolging ingesteld, waarbij wetsartikelen uit de tijd van Mussolini uit de kast getrokken zijn. Ze worden niet van feitelijke misdaden beschuldigd, maar van Kafkaëske zaken als het "pogen tot omverwerpen van de economische orde". Italië staat op zín kop, tienduizenden komen meteen de straat op, er wordt opgeroepen tot solidariteitsacties in binnen- en buitenland. In de Nederlandse media blijft het ijzingwekkend stil. Alleen de Volkskrant schrijft een kort verhaal. Wat te doen?

door Kees Stad

Een groep activisten in Amsterdam besluit onmiddellijk een actie te plannen die als doel heeft om het schandaal in de aandacht te brengen en de beweging in Italië een hart onder de riem te steken. Binnen een paar dagen is een fraai concept uitgewerkt en op vrijdag 22 november wordt het uitgevoerd. Een inderhaast in elkaar geplakte tentoonstelling over politieoptreden tegen demonstranten in Italië wordt in de entreehal van het Italiaanse consulaat opgehangen. Ook een tv met video wordt de hal binnengebracht, waarop een documentaire van de Duitse zender WDR vertoond wordt over politiegeweld tijdens de G8-top in Genua vorig jaar. Aan de gevel verschijnt een reusachtig spandoek. Buiten op de stoep trekt de sambaband Rhythms of Resistance de aandacht. Ondertussen wordt de buurt onderbeplakt met een affiche waarin de opening van de tentoonstelling aangekondigd wordt. Tegelijkertijd wordt een verklarend pamflet uitgedeeld dat de vorm (maar niet de inhoud) heeft van een pizza-folder. De consul wordt uitgenodigd om de tentoonstelling te openen, maar weigert nors om zijn taak te vervullen. Ondertussen wordt op internet en via e-mails en telefoontjes aan journalisten de actie aangekondigd. In totaal zijn zoín zestig mensen met de actie bezig. De politie die met twee busjes vol agenten aan komt rukken en de beveiligingsfunctionarissen van de ABN-Amro bank die in hetzelfde gebouw zetelt als het consulaat, zijn in hevige verwarring over de actie. Is het nu wel of geen bezetting en moet er dus wel of niet ontruimd en gearresteerd worden? "Nee hoor, we bezetten niets, we richten alleen een tentoonstelling in". Hapjes en drankjes gaan rond, flessen met wijn worden geopend. Na twee uur, keurig volgens de aankondiging van de opening van de tentoonstelling, wordt de boel weer opgeruimd, het spandoek ingerold en pakt de sambaband de trommels weer in. De tentoonstelling zal, zo wordt in de persverklaring aangekondigd, in de volgende week nogmaals in de Italiaanse Ambassade te zien zijn...

Behalve een tamelijk uitgebreid verslag op de lokale tv-zender AT5, een paar piepkleine stukjes in Het Parool en NRC en wat verslagen op lokale radiozenders, is er de volgende dagen geen enkele berichtgeving over de actie te vinden. De postzegelstukjes in NRC en Parool hebben bovendien nauwelijks wat met de werkelijkheid te maken, evenals verhalen over het "aanbieden van een petitie" en zeven actievoerders die het gebouw binnengedrongen zouden zijn. Een mevrouw van het ANP belt om te checken wat we nu precies wilden. "Volgens de politie waren jullie met een stuk of twintig mensen en wilden jullie een petitie aanbieden aan de consul". De tegenwerping dat we met veel meer waren en helemaal niets van de consul wilden, behalve dat hij de tentoonstelling zou komen openen die in zijn eigen hal ingericht werd, maakt geen indruk. Of er dan verder helemaal niets gebeurd is...

Er heerst dus nog steeds een ijzingwekkende stilte in de Nederlandse media over het gebeuren in Italië. Als we het consulaat ouderwets bezet hadden, waarna we allemaal opgepakt waren en dagen vast hadden gezeten of het gebouw waren uitgeslagen, had dat misschien tot een paar regels meer geleid, maar zeker is dat allerminst. Het effect van die actie zou verder nauwelijks groter zijn geweest dan bij de fantasievolle variant die er nu gekozen was. Gelukkig hadden we ons meer doelen gesteld bij de actie dan de commerciële media tot berichtgeving te brengen en zijn er tegenwoordig wat Ďeigení kanalen die ervoor zorgen dat het verhaal (inclusief fotoís, afbeeldingen van het affiche en de pizzafolder en zelfs een videofragment) binnen de kortste keren voor belangstellenden op indymedia.nl te zien was. Ook op de Italiaanse Indymedia natuurlijk. Moraal van het verhaal voor alle mediagebruikers: vul uw dieet aan met het overdadige aanbod aan huis-tuin-en-keuken-brouwsels, want de officiële maaltijd wordt met de dag kariger....

 



Terug