De geschiedenis van mijn TV

Ongeveer een half jaar geleden vond er een radicale omslag in mijn leven plaats. Als gevolg van een erfenisje kwam uw columnist in het bezit van een heuse televisie. Het was weliswaar een kleintje, maar bracht meer beeldscherm in mijn kamertje dan ik tot dan toe gehad had. Ik besloot om regelmatig een krant te kopen teneinde goed op te hoogte te blijven wat mijn dierbare kleine kastje allemaal te bieden had. En dat was niet gering: nieuws, actualiteiten, soap, quizzen, reportages en zelfs reality-tv. Dat alles kon hij aan en dat alles wilde ik natuurlijk graag zien. Elke avond (en soms al 's middags) installeerde ik mij onder het genot van een biertje en een sigaretje in mijn luie stoel voor mijn heiligdom om zoveel mogelijk wereldse gebeurtenissen in mij op te nemen. Eindelijk kon ik over alles meepraten, eindelijk wist ik ook wat er op deze aardbol gebeurde en eindelijk kon ik mijn eigen mening vormen en die nog beargumenteren ook. Soms, echter, werd het me allemaal te veel, maar ook dan was er een oplossing: je zet hem immers eenvoudigweg en gewoon uit! Dan kon ik me weer laven aan mijn voormalige favoriete bezigheden: een boek lezen, naar de kroeg of simpelweg in mijn fauteuil voor me uit staren.

Na enkele weken ontstond er helaas een kentering in mijn hoofd. Zo'n televisie bleek toch wel veel tijd te kosten. Indien je alles wilt volgen blijft er slechts weinig tijd over voor andere dingen die het leven aangenaam maken. Weliswaar kun je tv-kijken combineren met je maaltijd nuttigen, maar tegelijkertijd een boek lezen, naar het café of voor je uitstaren gaat moeilijk. Ik merkte dat mijn sociale leven er onder begon te lijden. Ik zag mijn vrienden minder vaak, daar ik steeds meer programma's absoluut niet wilde missen om er later over mee te kunnen praten. Maar met wie dan? Dat werd steeds meer de vraag. Ik voelde me in een isolement terecht komen. Mijn enige contact met de buitenwereld leek wel dat eigenaardige zwarte kastje dat wel allerlei informatie uitspuwde, maar geen respons bleek te kunnen geven op mijn echte vragen en waarmee een discussie voeren tevens niet mogelijk bleek.

Pas later begon ik te beseffen dat mijn alleenzijn wel eens tot eenzaamheid kan leiden en ik besloot te gaan investeren om hier iets aan te doen: ik schafte me een video aan. Dit leek een uitkomst. Mijn kamertje raakte weliswaar nog voller, maar ik kon tevens nog meer programma's volgen en ook nog films huren, zodat ik niet verstoken hoefde te blijven van kwaliteitscultuur. Vrienden kwamen weer langs en we organiseerden de ene filmavond na de andere. Ook dit was niet alles. Mijn kluistering aan het beeldscherm bleek echt een verslaving te worden en ook films dragen natuurlijk niet bij aan een beheersing hiervan. Ik werd een gevangene in mijn eigen huis, want ook mijn vrienden kwamen niet meer zo vaak over de vloer nu de nieuwigheid van het filmhuis over was. Ik werd totaal beheerst door een op het oog onbeduidend zwart kastje dat middels twee kabeltjes aan de muur verbonden was.

Toen viel er iets voor dat ik nooit voor mogelijk gehouden had: ik werd gered door het WK-Voetbal van de afgelopen zomer. Een vriend (aan wie ik mijn probleem voorlegde) had een dergelijk apparaat in kapotte staat en wilde toch het sportfestijn in Oost-Azië graag volgen. Mijn opofferingsgezindheid bleek al snel mijn redding. Er was geen beeldscherm in mijn kamer en ik wijdde mij snel al weer aan de eerdergenoemde favoriete bezigheden. Ik kreeg weer plezier in het leven, las het ene goede boek na het andere, ging weer welgemutst naar het café en staarde uren voor me uit. Kortom, ik werd de gelukkigste mens op aarde.

Het WK-Voetbal is reeds lang voorbij en ik heb mijn voormalige heiligdom plus videorecorder nog altijd niet terug. Ik hoef ze ook niet meer. Ik laat mijn leven niet langer om een verslavend kastje draaien. Ik ben weer autonoom. Ik ben gelukkig!

Frank



Terug