Redactioneel

Opeens was van Columbia niet veel meer over dan een paar piepkleine berichtjes. Zoals het berichtje over de opheffing van de doodsescaders twee weken geleden. Natuurlijk, de verkiezingen waren groot nieuws. En de linkse cokedealers van de FARC zijn natuurlijk altijd groot nieuws. Marjon van Royen van de NRC bracht ook ander nieuws. Uitgebreide reportages over de banden van de doodsescaders met het leger. Over de banden van het leger met de VS. Zoals die al vele jaren worden opgetekend door mensenrechtenorganisaties, oud-militairen en regeringscommissies. Marjon van Royen was uitzonderlijk in dit opzicht. Waar de rest van de Nederlandse media het eendimensionale verhaal van Links tegen Rechts verkondigde, met regering en leger ergens in het midden, probeerde Van Royen het verhaal diepgang te geven. Door over het grootste slachtoffer van deze complexe oorlog te schrijven, de bevolking. Niet alleen slachtoffer van de FARC, het meest vertelde verhaal, maar nog veel meer slachtoffer van doodsescaders, leger en de VS. En ook een heel klein beetje van Nederland omdat wij de Amerikaanse luchtmacht vliegbases op Curaçao ter beschikking stellen. Er zijn vrijwel geen Nederlandse journalisten die hun handen branden aan dit soort verhalen. Marjon van Royen wel.

En opeens was van Columbia niet veel meer over dan dat piepkleine berichtje met de mededeling dat de doodsescaders zich zouden opheffen. Geen achtergronden, geen verhaal.

De hoofdredactie van NRC heeft besloten dat Van Royen "na vijf jaar Latijns-Amerika maar eens vervangen moest worden." Ze mag tot eind december voor NRC in Latijns-Amerika blijven. Niets persoonlijks. "We willen wat meer aandacht voor de financieel-economische kant van de zaak."

 

 



Terug